نمودند . ايشان ، بعد از آنكه امام على ( عليه السلام ) با شيخين مخالفت نمود و حوادثى كه بعد از آنها اتفاق افتاد ، فقط در جهت بيان حق و دفاع از آن ، و اقامه حجت و دليل به دستور حضرت على ( عليه السلام ) از منزل خارج شدند و امام ( عليه السلام ) از همه برنامه ايشان آگاه بودند زيرا آنها هر دو انسان معصومند و تكاليف خود را در هر مقامى بهتر مىدانند . بنابراين حضرت فاطمه ( عليها السلام ) سربازى است كه با دستور فرمانده رفت و مأموريتش را با دلايل و براهين كامل و روشن به خوبى انجام داد و آنگاه كه برگشت با امام ( عليه السلام ) گفتگوى خاصى انجام داد كه از حوزه سخنان زناشوئى خارج بود زيرا كه ايشان از يك مجاهدت و انجام وظيفه بسيار سنگين جهادى برگشته بود لذا با امام ( عليه السلام ) با زبان سرباز جهادگر سخن گفت و نگفت : اى عموزاده ، يا اباالحسن ، بلكه گفت : اى پسر ابوطالب ! همانند جنين در شكم مادر ، زانوهايت را بغل گرفتى و به حدى فانى فى ذات الله شدى كه گويا دنيائى نيست و غير خدا و اسلام چيزى را نمىبينى ، و اين فناء فى الله را به اختيار و اراده خود اختيار نموده‌اى نه با قصور و تقصير ، و اين لباس بىاعتنائى به دنيا و زخارف آن است كه به تن كرده‌اى و لذا « لايأخذك فى الله لومة لائم » ، در صورتى كه براى خدا انجام داده اصلا به فكر دنيا نيستى يعنى تمامى آزار و اذيت‌ها را در راه خشنودى خدا به جان خريده‌اى و اين چنين گوشه نشين و چون يك فرد متهم واقع شده‌اى و اين اگرچه خطاب به امام ( عليه السلام ) است ولى مقصود